Interview met Rowey van Clarity Coaching Muradin 

“Ik wil meer doen met liefde verspreiden. Het maakt mij gelukkig, het heelt mij en het maakt de wereld een beetje veiliger en zachter.” Rowey begeleidt ouders die leven met de gevolgen van huiselijk geweld. Ze staat bekend om haar scherpe blik op echte onveiligheid en haar vermogen om veerkracht bij gezinnen te versterken.

Maar onlangs stond ze zelf even stil. Na een intensieve periode, besloot ze haar vertrouwde omgeving achter zich te laten. Ze reisde naar Griekenland, op zoek naar rust, licht en helderheid. Daar vond ze meer dan alleen zon en zee. Tussen het blauw van het water en de warmte van onbekende gezichten ontdekte Rowey nieuwe perspectieven. Inzichten die niet alleen haar persoonlijk raakten, maar ook haar visie op begeleiding verdiepten.

In dit interview vertelt Rowey openhartig over wat die reis haar bracht, hoe ze opnieuw naar haar werk kijkt en waarom juist deze ervaring haar praktijk een nieuwe richting geeft.

Kun je jezelf even introduceren voor de lezers die nog niet bekend met je zijn?
Mijn naam is  Rowey Muradin en in mijn dagelijks werk begeleid ik ouders en kinderen die te maken hebben met huiselijk geweld. Mijn focus ligt op het versterken van hun veerkracht en het zichtbaar maken van daadwerkelijke onveiligheid. Daarnaast probeer ik binnen een vaak vastgeroest systeem te pionieren, zodat gezinnen beter worden geholpen. Ik ontlast ouders waar ik kan en ik ondersteun collega’s wanneer zij vastlopen. Alles om te voorkomen dat mensen van het bekende kastje naar de muur worden gestuurd. Dat is mijn missie.

Wat maakte dat je besloot op reis te gaan?
Ik was al een aantal jaar heel hard aan het werk en vorig jaar kwam ik zelf in een ontzettend moeilijke situatie terecht: er werd besloten dat mijn kinderen bij hun vader zouden gaan wonen. Het was een periode vol onrecht, verlies en intens verdriet.

Ik merkte dat ik afstand nodig had. Niet alleen van de situatie, maar ook van mijn omgeving. Ik voelde dat ik veel verdriet bij me droeg, maar dat ik dat thuis niet goed kwijt kon. Ik had ruimte nodig om te ademen, om even weg te zijn van alles wat me zo zwaar viel. Dat besef werd uiteindelijk de aanleiding om een reis te boeken.

Ik koos voor Zakynthos in Griekenland.  Een bestemming met warmte, zon en helderblauw water. Na zo’n lange periode vol ruis, duisternis en spanning verlangde ik naar het tegenovergestelde: een plek die veilig voelde, vredig, rustig en vrij van drama. Een plek waar ik weer even kon ervaren hoe betrouwbaarheid en lichtheid voelen. Voor mij hoort dat bij de zee: blauw water, strand, zand, zon en die mediterrane sfeer. Dat is precies wat ik nodig had.

Welk moment tijdens de reis raakte je het meest?
Het eerste moment dat in me opkomt, is een ontmoeting met een oudere man die met zijn vrouw op vakantie was. Hij stelde me dezelfde vraag die jij nu stelt: “Wat zegt je hart?” Later die week, vlak voordat hij terugvloog, kwam ik hem opnieuw tegen. Hij zei: “Doe me een lol. Als je iets graag wil, ga er dan voor. Er is maar één iemand die bepaalt wat jij belangrijk vindt  en dat ben jij. Wat is nou het ergste dat er kan gebeuren? Niet te lang nadenken. Ga!” Die woorden zijn me enorm bijgebleven.

Een ander moment gebeurde op mijn laatste dag. Mijn koffer was al dicht, maar mijn zonnebrandcrème zat er nog in. Ik vroeg iemand of ik wat mocht gebruiken. Dat kleine gebaar leidde tot een hele dag vol gesprekken over het moederschap. Aan het einde zei ze: “Je bent echt heel sterk, maar dat maakt het niet minder pijnlijk. Ik zou niet weten wat ik zou doen als mijn dochter dit zou overkomen.” Die erkenning raakte me diep.

Hoe voelde het om afstand te nemen van je dagelijkse leven?
Ik was bang dat ik in een soort rauwheid en eenzaamheid terecht zou komen. Tegelijkertijd wist ik dat ik eraan toe was. Ik zat zo in de automatische piloot van door  blijven gaan, dat ik juist verlangde naar zakken, ontladen en stilvallen. Ik dacht dat ik me heel verdrietig zou voelen en daardoor minder van mijn vakantie zou genieten. Maar het tegenovergestelde gebeurde. In Nederland zou ik me waarschijnlijk afsluiten. Nu ging ik juist naar het strand, omdat het weer zo goed was. En elke keer ontmoette ik daar mensen die een praatje maakten. Het gaf me een rijke ervaring: dat je ook met vreemden verbinding kunt voelen. Dat je je daardoor minder alleen voelt.

“ Liefde en verbinding kunnen soms op plekken ontstaan waar je ze totaal niet verwacht.”

Hoe was het om afstand te nemen van je werk?
Het voelde eigenlijk heel goed, hoe vreemd dat misschien klinkt. Ik doe mijn werk met liefde, maar juist daardoor kan het me soms opslokken. Het was fijn om even geen prikkels van anderen te hebben en alleen mezelf te zijn.

Ik merkte dat ik het heerlijk vond om weinig op mijn telefoon te zitten. Ik heb veel geschreven en voelde dat ik me echt wilde afzonderen van externe prikkels. Tegelijkertijd was het confronterend: Ik zat daar, zonder mijn kinderen, zonder partner en zonder werk. Als je niet meer in de rol van hulpverlener zit, wie ben je dan? Juist dit soort  vragen hebben me uiteindelijk veel waardevolle inzichten gegeven.

Welke patronen of overtuigingen zag je bij jezelf tijdens de reis?
Ik merkte dat ik moeite heb met stilte en afstand. Ik vind het lastig om mensen van wie ik hou lang niet te zien of weinig contact te hebben. Dan ben ik bang dat ik ze kwijtraak of dat ze boos worden. Ook biologisch heb ik moeite met alleen zijn. Ik merk dat ik sterk gedij in verbinding. Samen zijn, ervaringen delen en af en toe een knuffel krijgen zijn voor mij belangrijke bronnen van energie. Op Zakynthos, tussen alle stelletjes, voelde ik dat nog sterker.

Tegelijk zag ik ook dat ik gegroeid ben. Een paar jaar geleden zou ik mezelf veroordelen om die behoeftes. Nu kon ik ze observeren en zien als gezonde verlangens. Bovendien ontdekte ik dat ik niet meer bang ben voor moeilijke emoties. Dit in tegenstelling tot vroeger. Veel mensen blijven actief bezig om pijn niet te voelen; iets wat ik ook bij mezelf herken. Nu merkte ik dat ik sterker ben dan ik dacht. Soms maak je iets in je hoofd heel groot, terwijl je het in de praktijk prima aankunt.

Wat heb je geleerd over rust, veiligheid en grenzen?
Rust moet je leren als je het nooit hebt gekend. Schrijven helpt mij om rustmomenten vast te houden. Veiligheid vond ik in de natuur, maar ook in contact met mensen die verder van me af staan. Ik zag dat veiligheid afhankelijk is van je referentiekader. Grenzen begreep ik opnieuw. Soms voelt iets als een grens, maar is het eigenlijk angst voor pijn. Ik dacht veel na over hoe ik wil omgaan met mensen en hoe ik wil dat anderen met mij omgaan. Vanuit waarden, niet vanuit angst.

“Als je pijn durft aan te kijken, merk je dat je flexibeler bent dan je dacht.”

Welke inzichten wil je vasthouden nu je weer thuis bent?
Dat schrijven essentieel voor me is. Dat warmte, zon en natuur invloed hebben op mijn stemming. Dat sfeer, kleuren en materialen me beïnvloeden en dat ik mijn huis daarop mag afstemmen. Dat ik bewust nieuwe ervaringen moet opzoeken om te ontdekken wat bij me past. Ik heb geleerd dat ik graag verbinding maak met mensen, dat mensen dat ook fijn vinden, en dat dit juist mijn kracht is. Ik ben anders dan veel mensen. Dat is precies wat mij authentiek maakt.

Hoe heeft de reis jouw visie op begeleiding veranderd?
Mijn visie op het systeem is niet veranderd. Mensen waren geschokt als ik vertelde wat ik heb meegemaakt. Dat bevestigde dat we onrecht niet hoeven te accepteren. Wat wél is veranderd is mijn visie op begeleiding. Ik besefte dat ik veel meer kan en weet dan ik mezelf toeschreef. Lange tijd geloofde ik dat je een academische titel nodig hebt om daadwerkelijk mensen te kunnen helpen helen. Ik wil minder vanuit de reddersrol werken en meer vanuit: “Ik geloof dat jij het kan, en ik sta naast je.” Meer vanuit menselijkheid, verbinding en betekenis.

Hoe heeft de reis jouw begrip van psychisch geweld beïnvloed?
Ik zag dat mijn ervaringen met psychisch geweld — door mijn moeder, mijn ex-partner en het systeem — voor anderen vaak onbegrijpelijk zijn. Als je het niet hebt meegemaakt, voelt het ver weg. Ik leerde dat ik mezelf niet moet vergelijken met mensen die die bagage niet hebben. Dingen kosten mij soms meer energie, en dat is oké.

Aan de andere kant zag ik ook hoeveel je kunt helen. Hoeveel ík al geheeld heb. Ik realiseerde me hoeveel vertrouwen ik inmiddels heb opgebouwd en hoeveel ik kan voelen, dragen en verwerken. We moeten mensen niet te snel problematiseren. Hoop op herstel is essentieel. Daarnaast is een steunende omgeving minstens de helft van het werk.

Wat zag je op reis dat je herkent in de gezinnen waarmee je werkt?
Ik zag vooral dat veel mensen onbedoeld onrustig blijven. Ze kunnen zich moeilijk overgeven aan het moment. Dat voortdurende ‘aan’ staan herken ik bij gezinnen. En het was juist fijn om even in een omgeving te zijn waar veel vrede en geluk om me heen was. Dat gaf me een positiever beeld van de wereld.

“Ik heb gezien dat wanneer ík bepaalde onderwerpen openleg, anderen er wél over durven te praten. Doe ik dat niet, dan blijven mensen vooral de “gewenste” dingen vertellen.”

Hoe wil je de nieuwe inzichten van je reis integreren in je begeleiding?
Tijdens mijn reis merkte ik dat ik al begonnen was met integreren: door veel op te schrijven, door mezelf vragen te stellen die ik vervolgens ook aan anderen stel, en door veel meer psycho-educatie te geven. Ik kaart nu onderwerpen aan die vaak als taboe voelen: bang zijn voor pijn, het nut van praten met vreemden, isolatie, paniekaanvallen, maar ook suïcidale gedachten. Ik heb gezien dat wanneer ík het onderwerp openleg, anderen er wél over praten. Doe ik dat niet, dan blijven mensen vooral de “gewenste” dingen vertellen.

Dat besef neem ik mee. Ik durf nu veel meer zelf het gesprek te openen. Ik weet dat mijn manier van contact maken anders is dan die van veel professionals. Dit hoeft niemand zomaar van mij aan te nemen, maar ik wéét dat het zo is. Mijn levenservaring is uniek, en daaruit heb ik authentieke wijsheid opgedaan. Ik geloof dat ik professionals daarin echt iets te leren heb: niet alleen als hulpverlener, maar juist als ervaringsdeskundige. Wat mij heeft geholpen, wat mij heeft beschadigd, en wat daarin het verschil maakte.

Ik ben daarom van plan een intervisiegroep te starten voor professionals die al ervaring hebben met intieme terreur. Ik heb gezien dat dit werk minder leuk wordt wanneer je je er alleen in voelt. Je wilt van betekenis zijn, maar soms weet je niet hoe. Ook professionals mogen kwetsbaar zijn, gefrustreerd en zoekend. Daar heb je elkaar voor nodig. En er blijkt behoefte aan te zijn, dus ik ga het opzetten.

Daarnaast wil ik mijn holistische aanpak sterker positioneren binnen de markt. Vanuit die visie heb ik besloten om ieder kwartaal live-dagen voor vaders en moeders te organiseren. Ook heb ik een exclusieve kennisbank ontwikkeld met waardevolle tools en over onder andere deze thema’s. In mijn werk wil ik sterker staan in een bredere aanpak. Daarom ben ik van plan om meer intervisiegroepen met ouders op te zetten, zodat we vanuit verbinding en samenwerking kunnen werken in plaats van uitsluitend één-op-één.

Ook wil ik mezelf verder scholen, zodat ik nog beter begrijp hoe je meetbare verandering kunt realiseren. Echter, het belangrijkste inzicht is dat ik niet nóg meer theorie hoef toe te voegen aan mijn trainingen. Er zijn al genoeg mensen die met cijfers en modellen komen. Mijn uniciteit zit in het voelen: aanvoelen wat iemand nodig heeft en tien stappen vooruit kunnen denken. Waar iemand de oplossing nog niet ziet, zie ik die vaak al wel. Dat geeft soms weerstand. Ik heb geleerd dat juist mijn afwijkende manier van denken maakt dat ik werkelijk verschil kan maken. Dit is een kwaltiet waarop ik mag vertrouwen.

Welke veranderingen of nieuwe plannen zijn ontstaan door de reis?
Allereerst heb ik besloten om ieder kwartaal weg te gaan. Niet als luxe, maar als noodzaak. Het brengt me enorm veel. Zowel in mijn visie, in mijn werk als ook therapeutisch als mens. Eén week per jaar is simpelweg niet genoeg voor mijn zenuwstelsel, gezien de mentale ballast die dit werk met zich meebrengt.

Daarnaast wil ik het strategische en juridische werk meer gaan delegeren. Ik wil samenwerken met een team van experts: forensisch orthopedagogen, oud‑jeugdbeschermers, mensen die patronen en regels kunnen analyseren en adviseren. Mijn kracht ligt ergens anders: ik kan mensen openen. Mensen die vastzitten, die de hoop kwijt zijn, die zich alleen of moedeloos voelen. Door mijn eigen ervaringen én door jarenlang werken met pijn, ben ik daar heel goed in geworden. Zonder dat het zwaar hoeft te worden.

Op vakantie merkte ik iets bijzonders aan mezelf. Ik zag regelmatig lieve stelletjes en vroeg spontaan of ze al een foto samen hadden. Vaak was het antwoord nee, en dan bood ik aan om er één voor hen te maken. Zonder dat ik het doorhad, had ik op een gegeven moment al zeven stelletjes gefotografeerd. Toen dat tot me doordrong, raakte het me. Ik voelde: ik wil meer doen met liefde verspreiden. Zowel in Nederland als  daarbuiten. Het maakt mij gelukkig, het heelt mij, en het maakt de wereld een beetje veiliger en zachter.

Als kind wilde ik liefde geven aan mijn moeder, maar zij kon het niet ontvangen. Daardoor heb ik lang het gevoel gehad dat ík te veel was, en trok ik mensen aan die ook geen liefde konden ontvangen. Ik heb veel generatietrauma opgeruimd, maar mijn systeem vindt het nog steeds helend om te ervaren dat liefde wederkerig kan zijn. En dat hoeft niet altijd in de vorm van klinische hulp. Soms is het verschil maken zo simpel: iemand op straat aankijken, iets aardigs zeggen, een compliment geven.

Verder wil ik meer livedagen organiseren, meer podcasts opnemen, en veel meer organisch werken: vanuit verbinding, inspiratie en creatie. Schrijven en creëren maken mij gelukkig, dus daar wil ik meer ruimte voor maken.

Als je één boodschap uit je reis mocht meegeven aan ouders die in de overlevingsstand zitten, wat zou dat zijn?
Ik zou ze willen vragen: Wat is de pijn die op dit moment ondraaglijk voelt om te voelen? En: Weet je wat er voor jou nodig zou zijn om die pijn wél te kunnen voelen? Dat is waar het allemaal begint.

Connecten met Clarity Coaching?
Website
Instagram
Linkedin
De Helderheid Podcast