Interview met Rowey Muradin van Clarity Coaching Muradin

Wat gebeurt er met gezinnen die jaren om hulp vragen, maar niet worden gehoord? Ouders raken uitgeput, kinderen dragen spanning in stilte, en signalen worden vaak verkeerd geïnterpreteerd. Rowey Muradin werkt dagelijks met gezinnen die tussen wal en schip vallen: waar systemen tekortschieten en psychisch geweld onzichtbaar blijft.

Bij Clarity Coaching Muradin begeleidt ze ouders én professionals. Ze brengt rust, duidt onzichtbare patronen en helpt ouders opnieuw grip te krijgen op hun eigen positie. Rowey: “Mijn wens is dat ze weer kunnen handelen in plaats van overleven. Het gaat niet om vechten, maar om veiligheid, inzicht en menselijkheid.”

Diezelfde visie ligt achter Altijd papa, een dag waarop vaders ruimte krijgen om te voelen wat nooit verdween. Want pas wanneer je jezelf weer mag ervaren, ontstaat rust en wordt verbinding weer mogelijk.

Kun je jezelf even voorstellen?
Mijn naam is Rowey Muradin. Ik ben gespecialiseerd in complexe gezinsdynamieken, psychisch geweld, intieme terreur en ouderverstoting  en casussen die vastlopen binnen jeugdhulp en systemen. Daarnaast begeleid ik ouders die zich jarenlang onvoldoende gezien of serieus genomen voelen, en professionals die effectiever willen leren handelen in complexe situaties.

Kun je iets vertellen over het werk dat je doet vanuit Clarity Coaching Muradin?
Vanuit Clarity Coaching Muradin bied ik mentorschap, duiding en regulatie aan ouders én professionals. Ik werk naast ouders, niet tegenover hen. Samen onderzoeken we wat er werkelijk speelt binnen de dynamiek van het gezin, hoe het zenuwstelsel reageert op langdurige stress of psychisch geweld, en hoe gesprekken met instanties strategisch én veilig gevoerd kunnen worden.

Daarnaast ondersteun ik gemeenten en professionals bij het herkennen van patronen die vaak onzichtbaar blijven. Denk aan coercive control, subtiele manipulatie, loyaliteitsconflicten en traumaresponsen die in de praktijk tot verkeerde conclusies leiden. Mijn werkwijze is methodisch, traumasensitief en systeemgericht.

Hoe lang werk je al met gezinnen in kwetsbare situaties?
Ruim zeven jaar.  In de afgelopen jaren heb ik mij volledig gespecialiseerd in vastgelopen hulpverleningstrajecten, complexe scheidingen en onveiligheidsdynamieken waarin reguliere hulp tekortschiet.

Met wat voor gezinnen of problemen krijg je het vaakst te maken?
In mijn praktijk werk ik meestal met gezinnen die al jarenlang signalen afgeven, maar nergens echt gehoor vinden. Gezinnen die te maken hebben met psychisch geweld, subtiele vormen van controle of intieme terreur. Vaak lopen zij vast in jeugdzorg, wijkteams of zelfs in de rechtszaal. Ouders worden dan al snel bestempeld als ‘lastig’, terwijl ze in werkelijkheid overbelast zijn en leven in voortdurende angst. Ondertussen dragen kinderen hun stress vaak in stilte. Via verborgen spanning, dissociatie of een loyaliteitsconflict tussen hun ouders. Het zijn vaak gezinnen die niet voldoen aan de standaardproblematiek. En juist omdat hun situatie niet in een vast kader te vangen is, vallen ze tussen wal en schip.

Wat betekent volgens jou “isolement” in de context van gezinnen die hulp zoeken?
Isolement betekent voor mij dat een gezin zó vaak niet gehoord of geloofd is,
het stopt met vragen stellen.  Of wanneer hulpverlening niet langer als veilig wordt ervaren. Het is geen kwestie van ‘niet willen’, maar van niet durven, niet kunnen of zich simpelweg niet veilig voelen

Herken je dat sommige gezinnen hulp willen, maar die hulp niet krijgen?
Ja, dagelijks. En opvallend genoeg zijn het vaak juist de ouders die het meest gemotiveerd zijn, die in dit gat terechtkomen.

“Ouders worden snel bestempeld als ‘lastig’, terwijl ze in werkelijkheid overbelast zijn en leven in voortdurende angst. Ondertussen dragen kinderen hun stress vaak in stilte.”

Wat zie je gebeuren als gezinnen geen gehoor vinden bij instanties of hulpverleners?
Ik zie dat de spanning oploopt. Ouders raken uitgeput, signalen worden harder of emotioneler gebracht. En daardoor worden ze nóg sneller verkeerd geïnterpreteerd. Waar het systeem ‘weerstand’ meent te zien, zie ik iets anders: overleving.

Waarom denk je dat sommige gezinnen afhaken of zich terugtrekken uit het contact met hulpverlening?
Omdat ze bang worden voor de gevolgen van eerlijk zijn. Ouders hebben geleerd dat hun zorgen worden gebagatelliseerd, dat hun emoties tegen hen worden gebruikt, en dat hun angst wordt gezien als instabiliteit. In zo’n context is isolement bijna altijd een reactie op onveiligheid en niet op onwil.

Welke factoren zorgen er volgens jou voor dat gezinnen geen passende hulp krijgen?
Wat ik het meest zie, is het ontbreken van duiding van de onderstroom. Psychisch geweld wordt vaak niet herkend. De focus ligt op zichtbaar gedrag, terwijl de context buiten beeld blijft. Er wordt geoordeeld in plaats van onderzocht. Tegelijkertijd werken professionals in overbelaste systemen die vooral reageren op escalatie. En misschien wel het meest onderschatte element: een gebrek aan wederzijds vertrouwen. Dat is geen eenzijdig probleem, maar een gedeelde verantwoordelijkheid.

Is het vooral een probleem van regels en systemen, of communicatie?
Beide. Het systeem is stroperig, maar communicatie is vaak doorslaggevend. De manier waarop een professional vraagt, luistert, interpreteert en duidt, kan een gezin óf openen óf sluiten.

Wat zijn veelvoorkomende misverstanden tussen gezinnen en hulpinstanties?
Een ouder die bang is, wordt al snel gezien als ‘tegenwerkend’. Een ouder die meerdere professionals benadert, wordt geïnterpreteerd als ‘manipulatief’, terwijl het in werkelijkheid vaak pure wanhoop is.

Ook emoties worden regelmatig verkeerd gelezen. Waar een ouder zijn of haar emoties toont vanuit uitputting, ziet het systeem ‘instabiliteit’. En wanneer een ouder grenzen stelt, wordt dat soms ervaren als onredelijkheid, terwijl het in essentie gaat om beschermend gedrag.

Wat voor oplossingen biedt jouw praktijk aan gezinnen die in isolement raken?
Ik werk vaak op de achtergrond, via mentorschap.  Regulatie staat daarbij altijd voorop: eerst rust, dan pas strategie.  Ik help ouders patronen te zien die anderen missen, hun positie richting hulpverlening te bepalen en zich zorgvuldig voor te bereiden op gesprekken. Met aandacht voor veiligheid en taal. Daarnaast is er ruimte voor rouw. Voor ouders die jarenlang alleen hebben gedragen. Mijn doel is dat ouders terugkeren naar zichzelf, zodat ze weer kunnen handelen in plaats van overleven.

Wat zou je willen zeggen tegen gezinnen die nu het gevoel hebben dat ze er alleen voor staan?
Mijn boodschap aan hen is:  je bent niet gek. Je overreacties zijn geen zwakte. Je angst is geen bewijs dat jij het probleem bent. Je lichaam reageert op wat je hebt meegemaakt. En er bestaat hulp die wél naast je gaat staan, in plaats van tegenover je.

Wat is volgens jou belangrijk om te onthouden als het even niet lukt om hulp te krijgen?
Dat een “nee” van een instantie géén “nee” tegen jouw gevoel is. Het is een signaal dat je een andere route nodig hebt — en die routes bestaan.

Wat kunnen andere hulpverleners of professionals leren van jouw ervaringen?
Mijn ervaring leert dat veiligheid niet ontstaat door kaders, maar door houding. Dat ouders zich pas openen wanneer ze niet beoordeeld worden. En dat gedrag op zichzelf niets zegt, zonder de context waarin het ontstaat.

Wat zou je willen meegeven aan beleidsmakers of de samenleving?
Investeer  minder in protocollen en meer in professionals die kunnen duiden, reguleren en menselijk contact maken. Onzichtbare onveiligheid vraagt om zichtbaar vakmanschap.

“Mijn doel is dat ouders terugkeren naar zichzelf, zodat ze weer kunnen handelen in plaats van overleven.”

Als je één wens mocht doen voor gezinnen in isolement, wat zou die zijn?
Dat elke ouder minstens één professional ontmoet die zegt: “Vertel maar. Ik ben er. Ik geloof je.”

Onlangs organiseerde je de dag ‘Altijd papa’. Kun je kort uitleggen waar deze dag over ging?
Altijd papa ging voor mij over het opnieuw toelaten van het papa-gevoel. Los van procedures, strijd en alles wat er mis is gegaan. Veel vaders die ik ontmoet zijn onderweg  vooral gaan volhouden, regelen of verdedigen. Wat daarbij vaak naar de achtergrond verdwijnt, is het voelen zelf. Deze dag was bedoeld om daar opnieuw ruimte aan te geven.

Wat was het doel van deze dag?
Het doel was dat vaders weer konden voelen wat er onder alles ligt. Met het papa-gevoel dat nooit is weggeweest. Met berusting in wat je niet kunt veranderen, en de kracht om te blijven staan waar dat nodig is. Met pijn die erkend mag worden, en met de herkenning die ontstaat wanneer je merkt dat je niet alleen bent.

Daarnaast was het belangrijk dat boosheid er mocht zijn, zonder daarin te blijven hangen. Zodat vaders hun eigen invloed en rust weer konden voelen en daardoor ook weer open konden staan voor verbinding.

Wat inspireerde je om deze dag te organiseren?
In de praktijk zie ik hoe vaak vaders in isolatie terechtkomen. Niet omdat ze dat willen, maar omdat ze het gevoel hebben dat hun verhaal nergens veilig is. Terwijl juist het delen van ervaringen — zonder oordeel— maakt dat iemand weer bij zichzelf kan blijven.

Hoe reageerden de vaders op deze samenkomstdag?
Veel vaders gaven aan  dat het papa-gevoel weer terugkwam. Niet alleen in de vorm van rust, maar ook in berusting, kracht en pijn. En misschien wel het belangrijkste: herkenning. Herkenning in elkaar. Herkenning in wat ze al die tijd alleen hadden gedragen.

Was er een moment dat je tijdens deze dag echt raakte?
Het moment waarop zichtbaar werd dat vaders niet alleen boos of strijdlustig zijn, maar ook missen, rouwen en liefhebben. Dat besef bracht stilte en verbondenheid.

Wat heb je zelf geleerd van het geven van deze dag?
Dat wanneer vaders ruimte krijgen om te voelen, ze niet verharden. Integendeel: er ontstaat juist meer rust en helderheid. En dat  verbinding pas mogelijk wordt wanneer iemand zichzelf weer mag ervaren.

Wat zou je vaders willen meegeven die dit interview lezen maar er niet bij waren?
Als je onrecht overkomt, is het logisch dat je je terugtrekt. Maar juist daar raak je vaak je invloed kwijt. Invloed pak  je terug door stil te staan bij je eigen ervaringen, en door niet in isolatie te blijven. Zoek lotgenoten die herkennen wat jij meemaakt en die naar de toekomst willen kijken. Dáár ontstaat kracht. Dáár ontstaat perspectief.

Heb je nog een eindboodschap rondom ‘Altijd papa’?
Je blijft altijd papa.
Ook als het ingewikkeld is geworden.
Ook als het pijn doet. En je hoeft dat niet alleen te dragen.

Connecten met Clarity Coaching?
Website
Instagram
Linkedin
Contactformulier

Fotografie: Mark Siemans (omslagfoto), Joy van der Valk (2e en 3e foto) en Mariska (laatste foto)