Interview met Rowey Muradin van Clarity Coaching Muradin
“Ik zie dat ouders in onveilige of ontwrichte situaties vaak jarenlang alleen hebben gestaan. Ze zijn uitgeput van het zorgen, getriggerd door wat er speelt, of jarenlang genegeerd — en toch willen ze blijven verbinden. Die kracht zie ik, en die wil ik versterken.”
In dit interview lees je het verhaal van Rowey Muradin. Vanuit haar praktijk Clarity Coaching Muradin begeleidt ze ouders bij het herstellen van veiligheid, structuur en emotionele verbinding in het gezin. Rowey: “Als je wacht tot het systeem verandert, ben je te laat. Dus ben ik mijn praktijk gestart als alternatief: een plek waar je wél gezien wordt, en waar we samen de regie terugpakken.”
In dit openhartige interview neemt Rowey je mee in haar persoonlijke reis, onthult ze de drijfveren die haar bedrijf tot leven brachten en laat ze zien hoe haar trajecten ouders helpen om met zelfvertrouwen en veerkracht in hun rol te groeien.
Zou je iets willen vertellen over wie je bent?
Mijn naam is Rowey Muradin. Ik ben gezins- en hechtingstherapeut, ervaringsdeskundige en moeder van een energieke tweeling van drie. Ik ben opgeleid in IMH (Infant Mental Health), systemisch werken en trauma. Vanuit mijn praktijk begeleid ik ouders die klem zitten in onveilige gezinssituaties of juridische strijd, en help ik hen om regie en verbinding terug te vinden. Met zichzelf en met hun kind.
Mijn eigen achtergrond speelt een belangrijke rol in mijn werk. Ik ben zelf opgegroeid in een onveilige thuissituatie waarin sprake was van huiselijk geweld. Daardoor begrijp ik niet alleen professioneel, maar ook persoonlijk wat langdurige onveiligheid met je doet. Ik heb zelf een weg afgelegd van verschillende vormen van therapie en coaching: van cognitieve trajecten tot lichaamsgerichte begeleiding. Opgroeien bij een toxische ouder vraagt veel heling, en dat weet ik als geen ander.
Ook heb ik als moeder ervaren hoe een onveilige relatie ineens voor je kan staan, en hoe je vervolgens niet geloofd wordt wanneer je de moed hebt om deze relatie te verbreken. Wat je in die periode hebt gezien, vergeet je nooit meer. Je wilt je kind beschermen en helpen, en je bent echt bereid om naar je eigen aandeel te kijken. Maar het probleem is dat veel hulpverleners je niet geloven en dan zal het je niet verbazen dat gegeven advies ook niet meer aankomt.
Ik heb jarenlang gewerkt in de jeugdzorg, onder andere als gezinswerker en in specialistische behandelvormen. Vanuit die ervaring zie ik waar het misgaat in de hulpverlening. Mijn kracht ligt in het combineren van ervaringsdeskundigheid, professionele kennis en intuïtieve scherpte. Ouders voelen zich bij mij gezien, ook als zij elders zijn vastgelopen.
Je bent de oprichter van Clarity Coaching Muradin. Wat voor organisatie is dat precies?
Clarity Coaching Muradin is een praktijk die ouders begeleidt bij het herstellen van veiligheid, structuur en emotionele verbinding in het gezin. Ik werk onafhankelijk, vaak buiten het reguliere systeem om, omdat juist dáár veel ouders tussen wal en schip vallen. Mijn begeleiding is diepgaand, strategisch en altijd afgestemd op de ouder én het kind.
Wat is de missie en visie van je bedrijf?
Mijn missie is veiligheid creëren voor kinderen. Dat begint bij de ouder. Te vaak zijn kinderen nog de dupe van een falend systeem dat seksueel misbruik, psychische mishandeling, emotionele verwaarlozing en manipulatie niet of te laat herkent. De gevolgen zijn ingrijpend en langdurig. Niet alleen in de kindertijd, maar tot ver in de volwassenheid.
Mijn visie is dat je als ouder niet kunt wachten op systeemverandering. Je hebt nú ondersteuning nodig om stevig te kunnen staan. “Het is moeilijk aan te tonen” is voor mij geen excuus. Vanuit ouder-kindpatronen, gedragskenmerken en psychopathologie zijn signalen vaak helder zichtbaar. Daar werk ik op — met precisie en zorg.
Sommige hulpverleners denken dat ik niet objectief kijk. Ik vind dat opmerkelijk. Het verschil zit hem in de aanpak: ik neem ouders serieus, maar toets ook zelf. Ouders die zich bij mij melden stellen zich volledig open. Ze werken mee aan videoanalyse, laten me huisbezoeken doen, geven inzage in dossiers, mailcontacten en vragen hier begeleiding bij. Daarin zie ik feilloos waar de intentie ligt, of iemand leerbaar is en waar patronen terugkomen. Ouders die niet willen meewerken of zich manipulatief opstellen, melden zich niet bij mij. Helaas is het in de hulpverlening vaak nog: ‘twee vechten, twee schuld’, terwijl in de praktijk juist vaak één ouder bereid is tot reflectie, en de ander grensoverschrijdend gedrag vertoont.
Wat voor concrete ondersteuning bied je en voor wie is dat bedoeld?
Ik ondersteun ouders , vaak moeders, die te maken hebben met ouderverstoting, een destructieve of onveilige ex-partner, langdurige jeugdzorgtrajecten of kinderen met ernstig probleemgedrag. Dit zijn vaak ouders die zelf een verleden hebben waarin grenzen stellen moeilijk was of waarin een laag zelfbeeld is ontstaan. Veel van hen raken overbelast omdat ze proberen te overcompenseren wat de ex-partner niet doet. Uit liefde voor hun kind, maar vaak ten koste van zichzelf. Die overcompensatie breekt hen op en werkt zelfs averechts: het houdt ontmaskering van de onveilige ouder tegen.
Ik help ouders daarom om op de lange termijn de juiste keuzes te maken, hoe je je kind de belangrijkste kernwaarden kunt meegeven voor veilige hechting én hoe je je kind leert zien waar het niet fijn en veilig is. Want een kind moet — hoe moeilijk dat ook is — uiteindelijk zelf ervaren bij wie het wél en niet veilig is. Als ouder leer je midden in dat proces te blijven staan zonder je kind onnodig verder te beschadigen.
Daarbij bied ik ook ouder-kindcoaching aan om veilige hechting tussen ouder en kind te herstellen of versterken. Ik leer ouders hoe ze op een veilige manier dingen bespreekbaar maken met hun kind — zónder afhankelijk te zijn van externe hulpverlening, waar de ex-partner vaak geen toestemming voor geeft. Veel ouders willen het hun kind uitleggen, maar weten niet hoe. Ik leer hen hoe ik het zelf aan kinderen uitleg. En uiteindelijk, als het kind weer gaat uiten en woorden geeft aan wat er speelt, komt de waarheid vaak vanzelf aan het licht.
Wanneer nodig, meld ik me ook als onafhankelijk cliëntondersteuner en aandachtsfunctionaris huiselijk geweld. In die rol leg ik signalen formeel vast en breng ik deze onderbouwd onder de aandacht van betrokken hulpverlening of de kinderrechter.
“Ik werk onafhankelijk, vaak buiten het reguliere systeem om, omdat juist dáár veel ouders tussen wal en schip vallen.”
Wat was jouw drijfveer om Clarity Coaching Muradin op te richten?
Naast mijn persoonlijke ervaringen als kind en moeder, merkte ik in de praktijk dat ouders vaak niet worden geloofd of erkend in hun zorgen. Het systeem vraagt van hen om transparantie, samenwerking, regie en reflectie. Echter als zij die tonen, wordt daar vaak niets mee gedaan. De andere ouder kan makkelijk weigeren, hulp afhouden of blijven manipuleren, zonder dat dat consequenties heeft. Hulpverleners blijven neutraal, maar dat helpt het kind niet verder. Ouders die écht willen veranderen, die hun kind een veilige ouder willen zijn, staan hierdoor machteloos. Ik kon dat niet langer aanzien.
Ik ben onderzoek gaan doen naar hoe onveiligheid en ouderverstoting ontstaan én hoe ze structureel gemist worden. Wat blijkt? Ouders die zich bij mij melden zijn vaak bereid alles te delen: dossiers, gesprekken, observaties, afspraken. Juist daardoor krijg ik zicht op de volledige context. En zie ik vaak de discrepantie tussen wat in rapporten staat, en wat er werkelijk speelt. Als je wacht tot het systeem verandert, ben je te laat. Dus ben ik mijn praktijk gestart als alternatief: een plek waar ouders wél gezien worden, en waar we samen de regie terugpakken.
Jij begint in juli met een nieuwe groep voor het groepstraject ‘Ik ben toch niet gek’. Kun je daar iets meer over vertellen?
Dit groepstraject is bedoeld voor ouders die jarenlang zijn genegeerd, uitgeput zijn geraakt en die behoefte hebben aan herstel, inzicht, verbinding en kracht. Het gaat over grenzen stellen, omgaan met destructief gedrag van een ex-partner, communicatievaardigheden, trauma en hechting. Maar ook over herstel in jezelf en je ouderrol. Het traject bestaat uit 11 sessies in een vaste groep en ter afsluiting een life dag. De werkvormen zijn afwisselend: theorie, oefeningen, praktijkvoorbeelden, zelfreflectie en soms ook luchtige opdrachten om weer te kunnen voelen. Het is veilig, verdiepend en activerend. Het helpt je jezelf weer serieus te nemen. Dat je merkt: ik bén niet gek, ik ben uitgeput, getriggerd of jarenlang genegeerd, maar ik ben nog steeds in staat tot verbinding. Ik hoop dat ouders anders gaan communiceren, beter gaan begrenzen en minder gaan twijfelen aan hun intuïtie. Dat ze weer gaan staan voor wie ze willen zijn als ouder.
Ook hoop ik dat ouders nieuwe contacten opdoen die matchen met waar zij nu staan in hun leven. Slachtoffers van narcistisch misbruik raken vaak geïsoleerd. In deze groep ontstaat vaak een ‘safe village’: een netwerk van gelijkgestemden die begrijpen waar je doorheen gaat.
De ervaringen uit het huidige traject zijn veelzeggend. Ouders geven aan dat ze zich eindelijk gehoord voelen, dat ze zich herkennen in elkaars verhalen, dat ze praktische inzichten opdoen en zich sterker voelen. Sommigen geven aan dat ze zich sinds jaren weer veilig voelen in een groep. Een deelnemer zei: “Deze groep is het enige wat me deze week op de been hield.” Een ander schreef: “Ik snap nu eindelijk waarom mijn kind zich zo gedraagt, en wat ik zelf kan doen.”
Wat motiveert jou om ouders te begeleiden op het gebied van communicatie en co-regulatievaardigheden?
Wat mij motiveert is dat ouders in onveilige of ontwrichte situaties vaak jarenlang alleen hebben gestaan. Ondanks wat ze hebben meegemaakt, willen zij toch blijven verbinden. Die kracht zie ik, en die wil ik versterken. Communicatie en co-regulatie zijn daarbij essentieel: het gaat niet om perfect ouderschap, maar om aanwezigheid, afstemming en herstel. Getraumatiseerde ouders hebben juist extra verzachting en warmte nodig, geen harde les over wat ze verkeerd doen. Er is veiligheid nodig, juist dan kunnen patronen worden doorbroken.
Als je als ouder het gevoel hebt dat je het niet fout mag doen, houd je je vast aan het bekende. Veel ouders hebben nooit gezien hoe veilige hechting eruitziet, maar dat betekent niet dat ze het niet kunnen leren. Ik geloof niet in ‘eens beschadigd, altijd beschadigd’. Ouders kunnen leren hoe ze met meer mildheid, stevigheid en zelfvertrouwen hun kinderen begeleiden. Daarin zit voor mij de essentie van mijn werk.
Wat betekent ‘co-regulatie’ voor jou persoonlijk en hoe zie jij dat in de praktijk terug?
Ouders spelen een cruciale rol in de emotionele ontwikkeling van hun kind. Co-regulatie betekent voor mij: beschikbaar zijn in het hier-en-nu, om samen met je kind door gevoelens heen te bewegen. Niet wegduwen, niet oplossen — maar aanwezig blijven. Persoonlijk zie ik co-regulatie als het fundament van veiligheid: dat een kind mag voelen wat het voelt, zonder zich alleen te voelen in dat gevoel. In mijn werk zie ik dat veel ouders cognitief begrijpen wat goed ouderschap is, maar door trauma, stress of overbelasting moeite hebben om dat in het moment te doen, of het overmatig goed willen doen. Ze schieten in oude patronen, reageren vanuit angst of trekken zich terug. Ze nemen stress-signalen van het kind, als een signaal dat zij dit moeten oplossen. Terwijl dit vaak niet realistisch is. Je legt jezelf dan een druk op, waardoor je de stresscirkel alleen maar groter maakt. Daarom is het zo belangrijk om ouders eerst terug te brengen naar regulatie in henzelf, voordat ze opvoedadviezen kunnen toepassen. Hun beleving helder krijgen en systemische achtergrond, is nodig om alles te kunnen begrijpen. Co-regulatie begint bij de ouder, niet bij het kind. De reguliere jeugdzorg weet niet aan te sluiten op de getraumatiseerde ouder, er wordt dan naar EMDR en GGZ verwezen, maar hier mist de link tot opvoeding, zo worden ouders van het kastje naar de muur gewezen. Als het niet goed gaat met je kind, gaat het niet goed met jou. Dat gaat de GGZ niet oplossen, zonder input over het kind. Voor mij gaat dit dus hand in hand met elkaar. Wij hoeven niet op te lossen, leerde ik. We moeten ernaast staan en veiligheid bieden om te gaan oefenen en integreren.
Heb je dit traject, of iets vergelijkbaars, eerder gegeven? En zo ja, hoe waren de reacties van ouders?
Dit is de eerste keer dat ik dit traject op deze manier aanbied. Maar de inhoud en thema’s komen voort uit jarenlange individuele begeleidingstrajecten met ouders die in soortgelijke situaties zitten. De ervaringen van deelnemers zijn erg positief. Ze voelen zich voor het eerst gezien, ervaren minder stress en meer verbinding met hun kind. De reacties zijn ook verwerkt in de verdere vormgeving van dit traject.
De eerste deelnemers van het traject gaven aan zich voor het eerst serieus genomen te voelen. Ze voelden herkenning bij elkaar, ervaarden steun, werden rustiger en gaven aan dat ze veel inzichten hebben gekregen in patronen, eigen behoeften en hoe het bij hun kinderen doorwerkt. Eén van de ouders gaf aan voor het eerst weer verbinding te ervaren met haar kind. Een ander merkte op dat ze veel minder onzeker was geworden over haar eigen rol. De combinatie van theorie, systemische oefeningen, en uitwisseling in de groep werd als zeer krachtig ervaren. Zoals één deelnemer het verwoordde: “Voor het eerst voelde ik me niet alleen — hier kon ik alles zeggen zonder dat het me kwalijk werd genomen.” Op de pagina Ik ben toch niet gek lees je ervaringen en sessieverslagen.
Wat onderscheidt jouw aanpak in dit traject van andere, vergelijkbare trajecten?
De aanpak is ervaringsgericht en diepgaand. We combineren theoretische kennis met praktische toepassingen: we doen reflectieve opdrachten, oefenen gesprekken, werken met systemische inzichten, gebruiken visualisaties en delen ervaringen in de groep. We gaan dus praktisch aan de slag, maar ook de verdieping wordt niet geschuwd.
Een voorbeeld van een oefening die veel impact had, is het oefenen van een gesprek met een kind over een loyaliteitsconflict: hoe kun je iets bespreekbaar maken zonder het kind in de knel te brengen? In de rollenspellen krijgt een ouder soms een rol toebedeeld die zij normaal niet speelt. Juist doordat iemand verder van de situatie afstaat, reageert die vanuit een ander systeem of perspectief. Dat geeft inzicht. We reflecteren tussendoor op wat we zien gebeuren, daarna mag je het gesprek opnieuw oefenen of de rol aan een ander geven. Zo ontdek je niet alleen opvoedtips, maar ook waar je eigen zwakke plekken liggen en waar jouw patronen de overhand nemen.
Wat zijn jouw eigen leerpunten geweest in het werken met ouders of groepen?
Wat mij raakt is de kracht en veerkracht van ouders. Ondanks alles blijven ze opstaan voor hun kinderen. Maar wat me ook heeft veranderd is hoe vaak ouders niet geloofd worden. Ik heb geleerd dat veiligheid in de begeleiding cruciaal is. Als ouders voelen dat ze mogen falen, ontstaat er ruimte voor groei. Mijn eigen ervaringen als moeder én kind spelen hierin mee. Die maken dat ik niet werk vanuit oordeel, maar vanuit erkenning en hoop. Anderzijds kan je super eerlijk zijn tegen de ouder die welwillend is, wat wil je voorkomen? Tranen? Bij mij mag dat er gewoon uit, ik vind je er niet minder of meer stabiel om. Doordat ik vanuit wat ik zelf nodig had, ben gaan werken, ben ik gaan zien dat dit ook daadwerkelijk aansluit.
Naast het groepstraject bied je ook een VIP-traject aan. Kun je daar wat meer over vertellen?
Het VIP-traject is bedoeld voor ouders die op het punt staan om uit elkaar te gaan, of net uit elkaar zijn, en willen voorkomen dat ze vastlopen in systeemdruk, jeugdzorgtrajecten of juridische strijd. Daarnaast is het geschikt voor ouders die gemotiveerd zijn, open communiceren en regie willen pakken. Vaak zijn ze jarenlang zelf aan het ploeteren geweest met hun ex-partner of jeugdzorg. Tegen de tijd dat ze bij mij komen is er vaak al een negatief dossier opgebouwd. Mijn motivatie is om preventief te begeleiden: zodat je niet alles kwijtraakt voordat er hulp komt. Ouders leren hun grenzen versterken, signalen scherp onderbouwen, en ik zorg ervoor dat cruciale informatie wél op de juiste plek terechtkomt.
In tegenstelling tot het groepstraject is het VIP-traject volledig afgestemd op iemands persoonlijke situatie, inclusief juridische voorbereiding, emotionele ondersteuning en herstel van regie en overzicht in het gezin en werk. De GGZ heeft vaak lange wachtlijsten, door combinatie van coaching, zicht op onveiligheid en connecties met ervaren behandelaren, kun je intergraler en sneller werken. Deze mensen kiezen ervoor om alle hulp onder één paraplu te kiezen waarbij samenwerking wél gegarandeerd is.
“Als ouders voelen dat ze mogen falen, ontstaat er ruimte voor groei. Mijn eigen ervaringen als moeder én kind spelen hierin mee. Die maken dat ik niet werk vanuit oordeel, maar vanuit erkenning en hoop.”
Hoe ziet het VIP-traject eruit?
We werken met intensieve individuele sessies, terugkoppelingen, een intake met doelen, en toegang tot mijn specialistische netwerk. Van traumatherapeuten tot arbeidsdeskundigen, advocaten en lichaamsgerichte coaches. Tussendoor is er ook schriftelijke ondersteuning. Veel ouders verliezen overzicht, raken uitgeput, of worden overspoeld door regelzaken. Dit traject voorkomt dat je verstrikt raakt en begeleidt je op maat door deze kwetsbare fase. Het is soms veel regelen in een korte tijd. Doordat iedereen met elkaar samenwerkt en er zowel mentaal als juridisch ondersteund wordt, voorkom je dat de problemen groter worden. Zonder inkomsten is het moeilijk om een goede advocaat te betalen, maar met continue paniekaanvallen is het ook lastig om een procedure strategisch in te gaan.
Ik geloof in deze all-in-1 werkwijze. Zelf ben ik duizenden euro’s kwijt geweest aan een advocaat, enkel op prodeo. Maar ik had eigenlijk veel meer nodig in een kortere tijd. Dit had mij in die periode veel gekost, maar ook eerder kunnen helpen. Te eerder had ik weer kunnen werken en het had mij meer resultaat en geluk gegeven rondom eigen psyche en gezin, in plaats van het draaien in cirkeltjes. Met de hulpverlening kwam ik niet verder, dat gaf stress. Ik was uitgeput en wachtte ook op traumabehandeling. Ik wist geen dossier te bouwen voor de rechter en moest ook nog opvoeden terwijl mijn kinderen het zwaar hadden. Ik heb in zo’n situatie geleerd dat het niet realistisch is om dit allemaal zelf te doen. Het is dus een investering die erger voorkomt.
Wat maakt dit traject voor jou bijzonder?
Ouders ervaren het traject als een verademing. Ze voelen zich eindelijk gehoord en gecoördineerd. Ik werk naast je, niet boven je. Wat het voor mij bijzonder maakt is dat ik van betekenis kan zijn in een fase waarin veel ouders zich machteloos voelen. Dit traject biedt hen niet alleen kennis, maar ook rust, herstel en daadkracht.
Heb je nog een laatste boodschap?
Ik volg de meldcode en heb mij verdiept hoe je kinderen toch een stem kan geven, binnen juridische kaders. Gewelddadige ouders willen vaak niet dat met hun kind gesproken wordt en dreigen met klachten. Echter zegt de meldcode dat veiligheid voorgaat en mag ik binnen mijn beroepscode bij onveiligheid wél een kindgesprek voeren. Door eigen ervaringsdeskundigheid weet ik feilloos waar op te letten, neutrale vragen te stellen en het kind de boodschap te geven dat het zich gezien voelt. Dit heeft later in het proces vaak invloed dat het meer durft te delen, bijvoorbeeld als er een raadsonderzoek volgt.
Hoe kunnen mensen zich aanmelden voor jouw trajecten?
Je bent niet gek, je bent geraakt. En je hoeft het niet alleen te doen. Kijk op www.clarity-coaching.nl/mentorship-vip of stuur een mail naar info@clarity-coaching.nl. Aanmelden voor het groepstraject of een kennismakingsgesprek kan ook via www.clarity-coaching.nl/ikbentochnietgek. Ik heb voor de overige 1 op 1 trajecten een wachtlijst. Aanmelden kan altijd!
Connecten met Rowey?
Website
Instagram
Linkedin
Facebook
Photocredits: Frank Boots m.u.v de laatste foto