Focus Pura Vida Magazine

De overtreffende trap van luxe volgens onderneemster Lucinda Douglas

Ik moet de eerste bezitter in Nederland zijn geweest toen de nieuwe A-Klasse Mercedes in 2012 leverbaar was. Met alles erop en eraan, de luxe-uitvoering uiteraard. Het bedrijf waar ik werkte bestelde haar maar al te graag voor me. Ik was er commercieel directeur en reisde tussen Amsterdam en Londen heen en weer. Wanneer ik op het einde van de werkdag de lobby van het Sheraton binnenliep, stak ik twee vingers op en twee glazen van de fijnste champagne verschenen aan mijn tafel. Genietklare luxe, noem ik dat.

Lingerie

Een ding moet ik verklaren: ik geef niets om luxe. Werkelijk niets. Spullen zeggen me weinig tot niets. En dat is geen uitspraak om pseudo-verlicht of pseudo–intellectueel over te komen. (Met dat laatste heb ik overigens ook niets.) Ik realiseer me wel dat als je een tijd met mij zou meelopen, je wel het idee zou kunnen krijgen dat luxe vooropstaat. Voor mijn optredens en shows worden mijn jurken aangeleverd, zelfs mijn (luxe!) lingerie wordt gesponsord. En reken maar dat we het over kwaliteit en uitstraling hebben. Dat is voor mij luxe waar ik ten volle van kan genieten. Oh ja, ik heb mezelf vorige maand twee tassen cadeau gedaan, Valentino en Calvin Klein. Geef ik om de merknamen met hun luxe-uitstraling? Nee, de vormgeving en het praktische gebruik gaven de doorslag.

Brooklyn

Als je mijn naam – Lucinda Douglas – googelt, zie je dat deze synoniem is voor empowerment, durf en lef en dat mijn niche ‘de vrouw’ is. Ook lees je dat ik oprichtster en aanvoerster ben van ELLE Mastermind, dat mijn theaterprogramma ‘de Cheerleader’ heet en dat mijn volgende boek ‘Smart & Savvy Leadership’ binnenkort verschijnt. En of het nu een combinatie is van nature & nurture – ik groeide op tijdens de apartheid in Kaapstad en doorliep een jeugd vol mishandeling en misbruik – het lukt mij eenvoudig niet LUXE op een voetstuk te plaatsen.

Genietklare luxe is ‘bubbels’ uit kristallen glazen, kleding van H&M, Hema en online winkels kopen wanneer ik het nodig heb. Toen ik vorige maand met dochters en man een week naar New York ging, was het geen flashy hotel aan Fifth Avenue maar een hostel in Brooklyn in een normale straat dat mijn dochter had uitgezocht. Het luxe element was de mogelijkheid om te gaan en er te zijn. De meeste cadeaus die ik ontvang geef ik weer weg, thuis weten ze het al: ‘Een doorgeefcadeau!’.

Luxe leidt af

Luxe leidt af. Dat is gefixeerd zijn op luxe. Ooit werd ik ten huwelijk gevraagd door een Afrikaanse prins. Hij was de troonopvolger en deed alles wat je maar voor kan stellen om een ‘ja’ te horen. Dat werkt vooral niet bij mij. Toen ik mijn huidige man ontmoette, had hij een fiets, een kat en ontelbare boeken. Luxe zei hem ook weinig.

‘Weelde, overdaad’ geeft Van Dale voor luxe. Als je mij vraagt naar de overtreffende trap voor luxe noem ik je het bedenken van een nieuw plan, boek of theatershow of wat dan ook en het uitvoeren… met andere woorden je droom leven, je eigen leven vormgeven. Volgens die definitie houd ik van ‘het meest luxe’. Een ‘sober’ leven kunnen leiden (nee, ik ben niet jouw spreekwoordelijke calvinist) behoort hier ook toe. Of gewoon in ‘camping smoking’ winkelen. En reken maar dat wij genieten van onze maaltijden.

Een paar jaar geleden ging het zakelijk niet goed. Als onderneemster reed ik een rotonde op en wist niet goed welke afslag ik moest nemen. Ik besloot om mijn auto en alles wat ik in huis had te verkopen. Ik had ruimte nodig om na te denken en ik wilde geen financiële druk. Alles wat merk was werd verkocht. Zelfs mijn kalfsleren bank. Alle vormen van luxe deed ik weg en het was heerlijk! Grappig he… zo moet het ook kunnen.

De knipoog

Luxe is ook gevraagd worden om dit blog te schrijven. God weet dat alles voor mij uit zijn hand komt en dat de rest een knipoog is voor wat het waard is. Ooit een boedelbak achter de rouwauto gezien?

Meer over Lucinda Douglas
www.lucindadouglas.nl



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *